Egal, wo du bist...

Kumpele z klasy

Właśnie siłowałam się z zamkiem mojej czarnej sukienki, w której zamierzałam pójść na rozpoczęcie roku szkolnego, ale widać na próżno.Znajdował się on z tyłu, na plecach, a moje ręce niestety nie są wystarczająco długie, by go dosunąć do końca.
- Olivia! - krzyknęłam na cały dom, tym samy wołając do siebie siostrę.
- Co, znowu? - zapytała z uśmiechem, bo dobrze wiedziała, że zawsze mam problem z ubiorem.
- Pomóż mi dopiąć ten cholerny zamek, bo zaraz nie wytrzymam. –powiedziałam i odwróciłam się od lustra, by móc na nią spojrzeć. Ta znów się uśmiechnęła, podeszła do mnie i zwinnym ruchem ręki zapięła go. – Gotowe.
- Dzięki. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. – powiedziałam i pocałowałam ją w policzek. – Nie ma, za co. Zawsze możesz zawołać Arthura. – zaśmiała się.
- Pewnie. Jeszcze jego mi tutaj brakowało. – prychnęłam. – Widzę, że ty jesteś już gotowa.
- Jasne, bo ja nie modlę się tyle nad ciuchami, zanim coś wybiorę.– powiedziała, za co dostała poduszką, którą akurat miałam pod ręką.
- Dobra, dobra. Poczekaj na mnie i zaraz wyjdziemy po Wiki. – rzuciłam jeszcze i wyszłam do łazienki, by zrobić sobie makijaż.
- Ok. To ja będę na dole. – usłyszałam tylko i po chwili skrzypiące pod jej ciężarem schody dały o sobie znać. Nigdy nie chodziła, jak człowiek. Zawsze skakała po nich, jak koza. Przeskakując trzy stopnie na raz.
- Chyba nigdy się tego nie oduczy. – mruknęłam do siebie i zaczęłam nakładać czarny cień na swoje powieki. Gdy już skończyłam powieki, rzęsy przejechałam czarną Maskarą, a usta bezbarwnym błyszczykiem. Poprawiłam jeszcze włosy, które delikatnie opadały na moje ramiona i wyszłam z łazienki. Zeszłam ze schodów, by zaraz znaleźć się w przedpokoju.
- Oli, idziemy już! – krzyknęłam w głąb domu, zakładając moje czarne szpilki.
Siostra posłusznie pojawiła się obok mnie i z uśmiechem opuściłyśmy nasz dom, kierując się tym samy do domu Wiktorii, który znajdował się obok. Stanęłyśmy przed jego drzwiami, a ja dłonią nacisnęłam dzwonek.
- Już idę! – dało się usłyszeć, gdzieś z głębi domu. – Hej! – powiedziała, gdy już z niego wyszła.
- No, cześć. – powiedziałyśmy równo z Olivią i zaśmiałyśmy się.
- Mimo, iż nie jesteście bliźniaczkami, to ten sam rok urodzenia daje o sobie znać. – uśmiechnęła się Wiki i razem z nią opuściłyśmy teren jej domu.
Szybkim krokiem, o ile w szpilkach można chodzić szybko, dotarłyśmy do szkoły.
- To, gdzie najpierw idziemy? – odezwała się w końcu Olivia.
- A, bo ja wiem. – westchnęłam.
- No, co wy? Idziemy sprawdzić, jak nas podzielili w tym roku. –powiedziała uśmiechnięta Wiktoria i razem ruszyłyśmy na drugie piętro,gdzie na jednej z tablic wisiały kratki z nazwiskami uczniów.
- II b... – mruknęłam. – Ej, tutaj nie ma żadnej z nas! – krzyknęłam.
- Ciszej. Jak to nie ma? – powiedziała z dziwną miną Wiki.
- Normalnie. – zerknęłam na drugą, wiszącą kartkę. – Wszystkie jesteśmy w II a!
- Co? – wybałuszyła oczy moja siostra. – Faktycznie. – dodała, gdy sama zobaczyła nasze nazwiska widniejące na tej samej kartce papieru.
- To, co kumpele z klasy? – powiedziała dumnie Wiki. – Idziemy na akademię.
Wszystkie w świetnych humorach udałyśmy się na sale, w której za moment miała się zacząć akademia rozpoczynająca nowy rok szkolny.Oczywiście pierwsze pięć minut minęło na nudnym przedstawieniu nauczycieli, których i tak znałyśmy. Potem swoją piętnastominutową przemowę wygłosił dyrektor szkoły, a po tym ciągłym nawijaniu nauczycieli, w końcu pozwolili się nam rozejść do klas.
- Amy, co ty taka wesoła? – zwrócił się do mojej osoby Michał. –Wróciłaś do Krystiana? – powiedział ironicznie. Cała klasa wybuchła śmiechem, ale moje spojrzenie ich uciszyło. Postanowiłam nie dać się z siebie wyśmiewać i zbierając w sobie wszelką odwagę, zaczęłam swój monolog.
- Po pierwsze, to Krystian mnie zdradził z tą nijaką Kamilą. –wszyscy wybałuszyli oczy, Michał też. – Po drugie – kontynuowałam. –Nie chcę z nim gadać, a o powrocie do niego nie ma nawet mowy.
Głośno westchnęłam i dodałam:
- Wszelkie pretensje i komentarze zostawcie sobie na później.
Cała klasa, włączając do tego Michała, patrzyła na mnie tak dziwnym wzrokiem, że nie mogłam wytrzymać. Nikt nie znał powodu naszego rozstania i pewnie dlatego taki tekst był dla nich czymś niesłychanym.– No, nie patrzcie się tak. – dodałam i zaraz każdy zajął się sobą.Lecz po chwili zauważyłam, że podchodzi do mnie Michał.
- Amy, ja przepraszam. Głupio wyszło. – spojrzał na mnie smutnymi oczami.
- Ok., nie gniewam się. Tylko kolejnym razem licz się ze słowami.
- Dzięki. – powiedział i pocałował mnie w policzek. Zaraz potem udał się powrotnie na swoje miejsce. Ciągle gadając siedzieliśmy pięć minut, ale zaraz przyszła nasza wychowawczyni.
- Możecie iść. Mam do załatwienia ważną sprawę. – powiedziała i znów wyszła.
- To idziemy. – powiedziała Wiktoria i razem wyszłyśmy z klasy, tym samym zaraz opuszczając szkołę.












Podstrona: *1* / 2 / 3